قصص و روايات - قصص رائعة :

رواية أشواك الحب للكاتبة هدى مرسي الفصل السادس

رواية أشواك الحب للكاتبة هدى مرسي الفصل السادس

رواية أشواك الحب للكاتبة هدى مرسي الفصل السادس

فى المستشفى عند توتا
كانت توتا تقف فى احد العنابر تتحدث مع المرضى، اتى معتز اقترب منها قائلا للفت انتباهها فهى لم تره : دكتوره تسنيم.
نظرت اليه تنسيم واجابت قائله: ايوه يا دكتور مع حضرتك.
معتز: اتفضلى معايا هعرف على دكتوره هنا من الاداره..

فهزت راسها بالموافقه، تحرك وهى خلفه، دخلو الى عنبر اخر مجاور للذى كانت به، اشار الى العنبر قائلا: ده عنبر العيون المجانى(اشار على رانيا ) واللى هناك دى دكتوره رانيا من افضل الداكتره هنا فى القسم.
نظرت توتا الى المكان منبهره قالت: معقول ده القسم المجانى المكان جميل جدا ونظيف وفى رعايه واهتمام زى باقى الاقسام..

راتهم رانيا واقتربت منهم واستمعت لكلام توتا فابتسمت واجابت قائله: هو يعنى عشان مجانى لازم يبقا مش نظيف احنا مش بنفرق فى الرعايه الكل واحد وبعدين دول اهم لانهم باب لنا للجنه.
ابتسمت توتا قائله: مقصدتش طبعا بس ده اللى ديما بشوفه.
ابتسم معتز قائلا: لانهم بيشوفهم من منظور مختلف المهم اعرفك على دكتوره رانيا (ونظر ل رانيا) واعرفك على الدكتوره تسنيم من افضل الطلبه عندنا فى الكليه..

رانيا: اهلا بيكى الدكتور معتز عنده نظريه ان الدكتور لازم يتدرب من بدرى والا ميبقاش دكتور صح.
توتا: انا كمان مع الرأى ده الطب
عشان نفهمه لازم نمارسه اكتر ما نذاكره.
رانيا: يبقا اهلا بيكى معنا.
معتز: طب عن اذنكم انا عشان عندى عمليات انا جيت بس اعرفكم ببعض وارجع اكمل.
توتا: شكرا جدا لحضرتك.
معتز: انا مش عايز شكر عايز احس ان كنت صح فى اختيارك هو ده شكرى الحقيقي..

شعرت توتا بالاحرج ولم تجد ما ترد به فضحكت رانيا قائله: يا دكتور ده كلام بردو انت بتشجعها ولا بتخوفها (نظرت الى توتا) معلش يا دكتوره هما الدكاتره كده عملين شويه
شعر معتز بالحرج وتنحنح قائلا: انا مقصدتش حاجه وعموما انا همشى احسن عن اذنكم.
وتحرك مسرعا نظرت رانيا الى توتا قائله: متضايقيش هو عملى شويه بس طيب جدا.
ابتسمت توتا قائله: انا متضيقتش من كلامه هو عنده حق..

رانيا: طب يلا معايا بقا هعرفك المكان وهوديكى للادره واعلمهم بوجودك كمتطوعه فى القسم المجانى.
تعجبت توتا قائله: القسم المجانى بس؟
ابتسمت رانيا قائله: ايوه طبعا بس هتبقى تحت اشراف الدكاتره التانين متقلقيش مش اول طالبه يجبها معتز جاب قبل كده خمسه بس كانو كلهم شباب انت اول بنت يجبها.
هزت توتا راسها بالموافقه دون كلام وتحركت معها لتتعرف على المكان..

فى شقة عمار
اخذ عمار نفس وزفره فقد تاكد انه لن يستطيع تغير رايه، ولكن ما كان يشغله هى ايثار، ماذا ستفعل وهذا الامر سيحزنها كثيرا، ففكر ان يحاول اقناعه بتأجيل السفر لفتره، وبعدها يثنيه عنها، ولكنه يشعر ان الهذا الامر ليس سهلا ففكر قائلا: طب ماتاجل السفر شويه فتره يمكن الامور تتحل؟
مصطفى: للاسف ده مش ينفع خلاص انا بفكر فى قرار ده من فتره كبير ومش ارجع عنه..

عمار مراوغا: ما انا مبقولش ترجع عنه اجل بس فتره كده يمكن نقدر نحل المشاكل حتى عشان لما تسافر تبقا مطمن.
مصطفى: انت مش فاهم وانا مش يعرف يفهمك دى حاجه صعب كتير.
صمت عمار للحظات ثم قال: خلاص يا صاحبى طلما انت شايف ان ده اللى فى مصلحتك اعمله، واحنا بردو معاك ولو احتجت اى حاجه متتردتش احنا صحيح بنا سفر بس عمرنا مانتأخر عنك احنا اهلك مش بس اصحابك..

ابتسم مصطفى وقال: انت فعلت اهلى واكتر حاجه اوجعنى هى انى ابعد عنكم لكن اكيد اجى زوركم وانتو كمان اجى زورونى.
ابتسم عمار قائلا: اكيد طبعا..

اما ايثار بعد ان قدمت لهم الشاى، عادت الى نادين جلست بجوارها ربطت على كتفها وابتسمت قائله: انت شايله الهم كده ليه، حبيبتى انت صحيح هتسافرى لكن مكانك فى القلب ومش صحيح ان البعيد عن العين بعيد عن القلب، مهما بعدت بينا المسافات، هنفضل ديما مع بعض، وبعدين النت موجود، والتليفون موجود، وهنبقا ديما مع بعض صوت وصوره كمان، متشيليش الهم كده..

ابتسمت نادين فهى تعلم انها تتألم مثلها، فتنهدت قائله: خايفه قوى انا عمرى ما عشت بره.
ابتسمت ايثار قائله: حبيبتى احنا ديما بنقول يارب، وربنا هو اللى نجاكى من مكيده كانت معموله كويس قوى زمان، ومش بس كده ده سخرلك انسان ابعد مايكون عن الاسلام وجعلك سبب فى اسلامه، تفتكرى بعد كده ممكن ربنا يتخلا عناك، خلى املك فى ربنا كبير وتوكلى على الله وهو خير معين..

نظرت اليها نادين وقد اراحها كلامها معها، وملأ قلبها بالطمأنينه، فابتسمت قائله: بجد انت ونعم الصديقه ربنا يديمك نعمه فى حياتى.
ضحكت ابثار قائله: وما يحرمنى منك ابدا يارب.
اتت ايثار الصغيره ووجهها عابس جدا ويبدو عليها الغضب، فقلقلت ايثار قائله: مالك يا حبيبتى هو مؤمن زعلك؟
ايثار بعبوث: ايوه مصر نلعب اللعبه اللى بنلعبها سوى عندنا ولما رفضت كسر القطر بتاعه وقعد بعيد ومش راضى يكلمنى..

اطمأنت ايثار وابتسمت قائله: معلش متزعليش انا هروح اكلمه وازعأله كمان.
ايثار الصغيره: لاء خلاص متزعلقهوش بس انا مش زعلانه.
قبلتها ايثار قائله: حبيبتى العسل والسكر كمان.
ايثار الصغيره وهى تحتضنها: وانا كمان بحبك قوى يا ابله ايثار.
اتى مؤمن من الداخل هو الاخر ووجهه عابس جلس بعيد وهو ينظر بعيدا عنهم وهو يربع يديه، ابتسمت نادين وذهبت اليه قائله: ايه ده ياخبر ايه الزعل ده كله..

نظر لها مؤمن بوجه عابس طفولى قائلا: انا زعلانه منكم كلكم.
ابتسمت نادين قائله: يا خبر وهو حد يقدر على زعل القمر ده؟
مؤمن: يعنى ايثار مش راضيه تلعب معايا وانتو كمان اللى بتصلحوها.
اقتربت منه ايثار الكبيره قائله: يعنى انت تتخانق معها وتزعلها وكمان زعلان اننا بنصالحها.
مؤمن: طب هى ليه مش راضيه تلعب معايا؟
قالت ايثار الصغيره: عشان اللعبه اللى عايزها مش هتنفع هنا..

مؤمن: يعنى لما اروح عندكم هتلعبى معايا؟
اقتربت منه ايثار الصغيره: ايوه بس هنا مش هينفع.
مؤمن بفرح: هيه هيه خلاص انا مش زعلان.
ايثار الصغيره: وانا كمان مش زعلانه.
خرج مصطفى وعمار من الداخل نظر مصطفى الى نادين قائلا: يلا بينا.
سلمت نادين على ايثار قائله: هبقا اكلمك فى التليفون سلام.
ايثار: ماشى ونتفق اخر يوم ليكى فى مصر نقضيه مع بعض..

سلم عمار على مصطفى وايثار الصغيره، واوصلوهم حتى باب الشقه، وعاد عمار الى غرفته ودخل مؤمن يلعب هو الاخر، رن هاتف عمار فنظر به واجاب، وخرج الى مؤمن ابتسم فى سعاده قائلا: مؤمن حبيبى عاملك مفجأه هاتفرحك قوى.
قفذ مؤمن قائلا: هيه الله مفجأه يلا انا مستنى اهو.
ضحك عمار قائلا: طب غمض عينك يالا..

اغمض مؤمن عينه بحماس شديد ليرى المفاجأه، فتح عمار باب الشقه وكان اسر قد اتى، اشار له عمار بان يدخل دون اصدار صوت واقترب من مؤمن قائلا: ازيك يا مؤمن.
فتح مؤمن عينه بعدم تصديق وهو يقول بسعاده : اسر حبيبى وحشتنى قوى هياااااااا
واحتضنه بفرح وسعاده، وبالدله اسر الحضن وهو سعيد ويقول: حبيبى يامؤمن وحشتنى جدا جدا.
مؤمن بعبوس: طب ليه سبتنى لوحدى انا زعلان منك..

ونظر الى الجه الاخرى، فضحك اسر قائلا: وادينى جيت اهو يعنى خلاص مفيش زعل بقا.
ضحك مؤمن وعاد واحتضنه قائلا: خلاص مفيش زعل انا بحبك خالص خالص.
ضحك عمار قائلا: ايه ياعم يعنى هو وحشك احنا لاء.
اسرع اسر واحتضن عمار قائلا: ازى بقا انت وحشتنى جدا يابابا (واحتضن ايثار ) وانت كمان وحشتينى جدا يا ابله كلكو وحشتونى وعشان كده جيت لكم جرى.
صدم مؤمن قائلا: ايه جيت جرى من اسكندريه ده كده رجلك توجعك..

فضحكو جميعا وربط اسر على ظهره قائلا: اقصد بسرعه.
عمار: يلا يا حبيبى ادخل استريح من الطريق.
اكملت ايثار: وانا هدخل احضرلك الغدا اكيد زمانك جوعت.
مؤمن: وانا هروح احضر كل اللعب عشان نلعب مع بعض.
عمار رافضا: لاء هو النهارده هيستريح وبكره يلعب معاك برحته.
مؤمن: طيب ماشى امرى لله استنا لبكره.
اسر: ولا يهمك بكره هنلعب لحد مانزهق من اللعب.
قفذ مؤمن عدة قفذات فرحا وهو يقول: هيه هيه بكره هنلعب هيه هيه..

دخل اسر الى الحمام وعاد عمار الى غرفته ويبدو عليه القلق الشديد..

فى فيلا بدارن
دخل معتز الى غرفة المكتب كان اخوته ينتظرونه فنظر لهم قائلا: اسف على التاخير بس عديت على ناديه قبل ما ارجع.
فادى: مفيش داعى للاعتذار احنا فاهمين بس انا كان لازم اتكلم معاكم قبل ما اسافر وانظم الامور .
معتصم متعجبا: تسافر فين وليه؟!
تنهد فادى فى حزن قائلا: وعد تعبانه قوى الدكتور قال لازم نسافر المانيا نطمن..

مازن: الف سلامه عليه ملكش دعوه بالشغل احنا كلنا مكانك اهم حاجه تطمن على مراتك.
فادى: انا عارف بس الشركه داخله على شغل كبير ومينفعش اسبكم منغير حتى ما اظبت معاكم الدنيا.
معتصم: ربنا يطمنك عليها قول اللى عايزه واحنا معاك.
فادى: هاجى بكره ان شاء الله الشركه ولحد ما اسافر انا وهى ومحدش يفتح معها سيرة الكلام ده هى لسه ماتعرفش انا هعرفها قبل السفر بيوم..

معتز: انا خلصت الاجرات بتاعت المستشفى فى المانيا وحجزت لكم تذاكر سفر على يوم الاربع الجاى تمام كده؟
فادى: تمام تكون هى فاقت ونقدر نسافر.
معتصم: ربنا يشفيهالك وترجعو بالسلامه ان شاء الله.
مازن: طب ظبت ورقكم البسبور بتاعك وبتاعها؟
فادى: اه كنا لسه مجددانهم من فتره متقلقش.
معتز: وانا هاحصلكم بعد يوم او اثنين.
فادى: طب كله كده تمام هطلع لها انا قولتها هطمن منكم على الشغل..

معتز: اطلع عشان متضايقش من القاعده لوحدها.
تركهم فادى وصعد الى وعد، نظر لهم معتز قائلا: خدت من ناديه اسم المركز اللى عايزه تسافر له مركز كويس بس غالى جدا.
مازن فى حده: فهمتها ان دى اخر مره هندفع لها ولا لاء؟
معتز: بصراحه لاء كنت هقول لها وبعدين خفت من ربنا هى بردو امنا وده حقها.
معتصم: انا كمان معاك فى ده حتى لو هى وحشه ماينفعش نعمل كده..

اخذ مازن نفس وزفره: ماشى امرنا لله بدل ما تروح تفضحنا، المهم المبلغ هيتقسم علينا احنا الثلاثه زى العاده.
معتصم: تمام اتفقنا.
معتز: تمام هحجز لها واخلص كل الاجرأت.
خرجا الثلاثه من المكتب ..

فى شقة عمار
خرجت ايثار دون اصدار اى صوت ودقت باب شقة توتا، لحظات وفتحت لها وابتسمت قائله: صباح الخير يا ابله ايثار.
ايثار: صباح الخير مرضتش افتح بالمفتاح خفت تكونى نايمه.
دخلت ايثار واغلقت توتا الباب قائله: نايمه ايه بس انا عندى محاضرات بعد ساعه يادوب البس وانزل عشان متأخرش.
ايثار: طب فطرتى؟
توتا: ايوه عملت سندوتشات وشربتهم مع كوبية شاى بلبن..

ايثار: فى وقت اتكلم معاكى ولا هتعملى زى امبارح ومش هتتكلمى؟
ابتسمت توتا قائله: كنت راجعه تعبانه جدا ومكنتش هبقا مركزه لكن دلوقتى انا مصحصحه اهو ونتكلم براحتنا.
ابتسمت ايثار قائله: طب يالا احكى بقا ايه حكايت الدكتور معتز ده..

ضحكت توتا قائله: مفيش حكايه ولا حاجه انا كنت مستغربه زيك لحد لما اتكلمت مع الدكتوره رانيا فى المستشفى فهمت انه بيعمل ده مع كل الطلبه المتفوقين وانت عارفه انا جبت امتياز السناتين اللى فاتو.
اخذ ايثار نفس وزفرته قائله: بس كده وامال ايه حكاية الكتاب وليه اتخانق معاكى عليه لما هو دكتور طيب كده..

ابتسمت توتا فى خجل قائله: بصراحه يا ابله انا اللى كنت قليلة الزوق معاه هو قال ان الكتاب بتاعه وانا وعندت ومرضتش اديهوله.
ضحكت ايثار قائله: اه طلعتى قليلة الزوق ماشى يا ستى طب وهتروحى المستشفى دى بقا كل قد ايه؟ هترجعى كل مره متاخره كده؟.

فكرت توتا وقالت: لاء هو مش كل يوم عشان فى ايام هيكون فيها محاضرات كتير فمش هينفع وانا اتفقت مع الدكتوره رانيا انى هروح فى الايام اللى عندى فيها وقت فاضى بس، والرجوع متاخر ده هيكون عادى.
ايثار: تمام يبقا كل ما هتروحى المستشفى تتصلى عشان ابعت العربيه تاخدك عشان ابقا مطمنه عليكى.
توتا رافضه: يا ابله انا مش حابه موضوع العربيه ده وانت عارفه يعنى لزومه ايه؟.

عبست ايثار قائله : توتا انت اختى الصغيره وطبيعى انى اخاف عليكى وبعدين انت امبارح راجعه الساعه عشره باليل وانا كنت هتجنن عليكى من القلق ودماغى قعدت تودى وتجيب، لكن لما هتجيبك العربيه هبقا مطمنه ولا انت مش معتبرانى اختك؟
توتا: لا طبعا يا ابله هو انا ليا حد غيرك بس مش عايزه حد ياخد فاكره عنى غلط انت اكيد فاهمه قصدى..

ايثار: انا فاهمه وعشان كده سكت لما اصريتى تروحى الكليه مواصلات، لكن دلوقتى الموضوع اختلف، بقيتى تيجى متاخره ولا انت عايزه تقلقينى كل يوم عليكى؟
استسلمت توتا قائله: طب ماشى بس ايام المستشفى بس.
ايثار: ماشى يا ستى بس ابقا مطمنه عليكى.
احتضنتها توتا وقبلتها فى وجنتها قائله: حبيبتى يا ابله ربنا ما يحرمنى منك ابدا يارب..

احتضنتها ايثار وقبلتها هى الاخرى قائله: ولا منك ابدا ياقمر، يلا هسيبك بقا عشان تلبسى، هتروحى المستشفى النهارده؟
توتا: لاء النهارده عندنا محاضرات لحد الساعه سته والوقت ومش هينفع بكره بقا.
ايثار: طب تمام اما تخلصى كلمينى طمنينى عليكى ماشى.
ابتسمت توتا قائله: ماشى.
خرجت ايثار وعادت الى شقتها، واكملت توتا لبسها وذهبت الى الجامعه..

فى فيلا نادين
كانت تجلس تحمل عبدالله وتلاعبه ودخل مصطفى قائلا: السلام عليكم.
ابتسمت نادين قائله: وعليكم السلام اهلا حبيبى جاى تاخد حاجه وراجع تانى؟
جلس مصطفى الى جوارها قائلا: لاء انا سلمت شغل لواحد عشان هو يديره ولحد ما اسافر اتابعه واتأكد انه يشتغل كويس.
ابتلعت نادين ريقها قائله: هو انت خلاص حجزت للسفر؟.

مصطفى: لاء هروك احجز دلوقتى بس قولت اسألك الاول على المعاد اللى نسافر فيه عشان تكون جهزت حجاتك.
نادين بحزن: هبدأ النهارده بامر الله اجهز كل حاجه بس ايثار هنعمل ايه فى مدراستها؟
مصطفى: متقلقيش انا ظبط كل حاجه فى فرنسا، فى مدارس انا يعرفه وهقدم لها اول ما نروح، وهعمل لها هنا اجازه من مدرسه.
نادين متعجبه: اجازه ليه؟
مصطفى: حبيبى انا اعمل احطياتى عشان كل احتمال ممكن..

نادين: انا بس خايفه على ايثار لمتعرفش تتاقلم هناك.
مصطفى: مش تخافى احنا معها، وهى اتكلم فرنسيه كويس يعنى مش فى مشكله.
تنهدت نادين ولم تتكلم ابتسم مصطفى وقال: مش تاخفى حبيبى انا معاكى.
ابتسمت نادين وهزت راسها بالموافقه فاكمل مصطفى: طب هروح احجز تذاكر السفر فى رحله بعد اتنين يوم ورحله تانى بعد خمسه يوم.
نادين: خلينا فى اللى بعد خمسه يوم عشان اكون خلصت..

ابتسم مصطفى: تمام خلاص انا روح احجز واشترى شويه حاجات وانا جاى، وبكره نروح اشترى لبس تقيل عشان جو هناك برد.
هزت نادين رأسها بالموافقه دون كلام، قبلها مصطفى فى جبينها وخرج، ظلت نادين مكانها وهى تشعر بالهم والحزن وتفكر فى الامر جيدا..

فى فيلا فهمى
خرج فارس من غرفته متجها ناحية الدرج، سمع صوت والده يخرج من غرفته هو الاخر، فوقف ينتظره وابتسم قائلا: صباح الخير يا بابا.
ابتسم فهمى نزلا معا قائلا: صباح الخير يا حبيبى.
فارس: اخبار الواد السيس ده ايه عملك اى مشاكل؟
فهمى: لحد دلوقتى لاء وده اللى قالقنى لان اللى زيه ميسكتش كده.
فكر قائلا: متقلقش بامر الله هنعرف ايه اللى وراه.
فهمى: انا مش قلقان بس مش عايز مشاكل..

فارس: ان شاء الله مش هيحصل مشاكل.
خرجا الاثنان من الفيلا ركب كل منهم سيارته وتحرك بها، وصل فارس الشركه، فتح الحاسب الخاص به وجد اتصال صوت وصوره من عمار، فتح الاتصال قائلا: صباح الخير يا صاحبى.
عمار مازحا: صباح الخير على الناس اللى جايه متاخره.
ضحك فارس قائلا: متاخر ده ايه خلى غيرك يتكلم.
عمار: اتلم مش ناقصاك هى.
فارس: عامل ايه دلوقتى؟
عمار: الحمد لله تمام..

فارس: طب الحمد لله صحيح عملت ايه فى موضوع بابا ولا اه صح هتعمل وانت تعبان.
عمار: لاء متقلقش زبط الدنيا على بكره ان شاء الله هعرفلك الدنيا ماشيه ازى متقلقش.
فارس: تمام خيلنا بقا فى شغلنا.
ظلا يتحدثان لبعض الوقت، حتى انهى عمار مع فارس المكالمه وقام ليرى الاولاد وهم يلعبون، جلس بالقرب منهم على طرف السرير، امسك مؤمن الكره قائلا: اسر يالا نلعب كوره انت تقف جون..

انتفض عمار ووقف قائلا: لاء كوره لاء العبو حاجه تانيه.
اسر متعجبا: ليه يا بابا انا بحب العب كوره ده انا داخل فى فريق المدرسه...
قاطعه عمار قائلا: مش عايز مناهده كتير العبو لعبه هاديه بلاش تنطيط.
اسر بعبوس: حاضر تعالى نلعب بالقطار يا مؤمن.
عبس مؤمن قائلا: القطر اتكسر منى امبارح.
نفخ عمار قائلا: كسرت القطار ده انا جايبه اغلى نوع عشان ميتكسرش.
مؤمن: ماهى ايثار هى اللى زعلتنى امبارح فكسرته..

غضب عمار قائلا: ايه الكلام ده يعنى هى تزعلك تكسر القطار كده ماينفعش يا مؤمن.
مؤمن بخجل وهو ينظر الى الاسفل: انا اسف يا بابا هصلحه ويبقا جديد بس انت متزعلش.
ابتسم عمار قائلا: خلاص مش زعلان متصلحش حاجه هبقا اجبلك واحد جديد، وانت كمان يا اسر هجبلك اللعبه اللى تختارها.
ابتسم اسر قائلا: انا مش عايز لعب انا كبرت خلاص على اللعب.
ضحك عمار قائلا: طب يا عم الكبير شوف اللى انت عايزه ونجيبه..

اسر: دلوقتى مش عايز حاجه عايز العب مع مؤمن بس.
احتضنه مؤمن قائلا: وانا كمان عايز العب معاك.
اخذ عمار نفس وزفره قائلا: يلا تعالو نروح الملاهى.
قفذ مؤمن فرحا: هيه هيه هنروح الملاهى هيه.
اسر: بس انت تعبان يا بابا؟
مسح عمار على شعره قائلا: لاء مش تعبان يلا روح البس وانت يا مؤمن تعالى عشان ماما تلبسك وتلبس.
اسر: سيبو معايا وانا البسو انا بعرف وكنت....

قاطعه عمار قائلا بحزم: لاء روح انت البس امه اللى هتلبسه خليك فى نفسك.
واخذ مؤمن من يده وتحرك نحو غرفتهم تضايق اسر لكن لم يعطى الامر الكثير من الاهتمام،
ودخل لتغير ملابسه، اتت ايثار الى عمار قائله: نخرج ازى وانت تعبان انت بتهرج.
عمار: لاء مبهرجش بس اسر جاى يومين وماشى وانا عايز افسحه فى ايه دى؟!
ايثار: طب خليك انت وانا هروح افسحهم انا..

رفض عمار قائلا: بلاش كلام بقا ويلا البسى ولبسى الواد عشان نلحق نتفسح ولو قلقانه ياستى ابقى سوقى انت.
تعجبت ايثار فهو يتصرف بغرابه لكنها فضلت السكوت حتى تفهم ما سبب هذه التصرفات، نزلو جميعا وذهبو الى الملاهى وكان عمار يراقبهم مراقبه شديده، حتى انه ضيق الخناق عليهم وهم يلعبون، حتى انهم ملو الالعاب وطلبو العوده الى المنزل..

في فيلا بدران
دخل فادى لوالدته فى غرفتها وجلس الى جورها وابتسم، مسحت على راسه قائله: مالك يا حبيبى شايل هم الدنيا ليه كده؟
اخذ نفس وزفره قائلا: تعب وعد ده يا ماما تعبنى قوى، ومش عارف اقولها ازى، ولازم تعرف عشان نبدأ نجهز للسفر.
ربطت مديحه على كتفه قائله: بص يا بنى متشلش هم ربنا كريم وعنده الفرج وزى ما نجها المره اللى فاتت قادر ينجيها تانى..

هز رأسه بالموافقه دون كلام لكن قلبه كان يمتلاء بالقلق والخوف، قام وقف قائلا: طب هسيبك وارجع لها وربنا يساعدنى واقدر اقول لها.
ابتسمت مديحه وربطت على كتفه دون كلام، خرج وعاد الى غرفته وجد وعد تجلس على الكرسى، نظر لها وابتسم قائلا: وشك ورد النهارده وشيفك احسن كتير.
ابتسمت وعد قائله: الحمد لله فضل ربنا عليا.
اخذ نفس وزفره وابتلع ريقه وابتسم وتنحنح قائلا: ايه رايك نسافر بره نغير جو شويه..

زادت ابتسامتها قائله: وياسلام لو تكون المانيا اهو بالمره نعمل شوية فحوصات نطمن على صحتك مش ده اللى عايز تقوله.
تعجب فادى وابتسم قائلا: انت بتقرى افكارى ولا ايه؟!
اخذت وعد نفس وزفرته وقالت بكلمات يملأها الحزن والالم: حبيبى انا دكتوره، ومن اول ما بدأ التعب وانا فهمت ان فى مشكله، واتأكدت لما الدكتور اصر انى انزل الجنين، انا مؤمنه وراضيه بقضاء الله، ومطمنه عشان انت معايا..

قبلها فى جبينها وابتسم قائلا: ربنا يباركلى فيكى حبيبتى ونعيش مع بعض لحد مانجوز محمد وضحى.
ضحكت وعد وقالت بمزاح وهى تقلد كبار السن: ونبقا انا وانت عواجيز وبنسند على بعض.
ضحك فادى وقلد كبار السن هو الاخر قائلا: ايوه اسندينى يا بنتى رجلى مش شيلانى اه يا ركبى.
اكملت وعد بنفس الطريقه: اه يا مفصلى يانى بقولك هات طقم الشنان من عندك..

ضحك الاثنان وامسك فادى يدها وقبلها قائلا: طب يالا بقا عشان نستعد ونجهز للسفر.
هزت وعد راسها مع ابتسامه حزينه، وقامت ونزلت معه، وكان كل منهم يخفى القلق الذى بداخله عن الاخر..

فى شقة سوزى
اتى طلعت بالو الى سوزى، خرجت اليه قائله: اهلا ها قولى عملت ايه؟
طلعت: بصراحه يا ست من ساعت ماروحت اراقب الست اللى ادتينى عنونها دى، وانا وقاعد لا بهش ولا بنش، دى منزلتش الا مرتين مره راحت المستشفى، والتانيه اتفسحت مع جوزها وعيلها.
سوزى: بص انت راقبهم وانا هدفعلك، ايه اللى مضايقك؟
بالو: تمام انتِ حره طب فى اوامر تانيه؟
سوزى: اه تعرف مخبرين فى الاقسام؟.

بالو ساخرا: اه طبعا كلهم حبيبى.
سوزى: طب تعرف مخبرين فى مدينة الشروق؟
بالو متفاخرا: كل حبابي هناك اءمرى.
سوزى: فيهم حد قديم شويه؟
بالو: اه لمؤخذه الواد عنتر هناك من عشر سنين.
سوزى: طب هقولك عنوان فيلا هناك حصل فيها حادثه من زمان عايزه كل معلوماته عن الحادثه دى؟
بالو: بس كده قولى العنوان وانا هسالو ولو يعرف هجبهولك تسأليه اللى انت عايزاه.
ابتسمت سوازى قائله: ماشى بس ينفع دلوقتى؟.

بالو: ماشى يا ست هاتى العنوان وهكلمه ولو يعرف ساعة زمن واجبهولك واساليه.
سوزى: طب وليه يجى اساله بالتليفون ولو يعرف يقولى بالتليفون وابقا راضيه انت براحتك.
ابتسم بالو واعجبته الفكره فهى فى مصلحته قائلا: وماله يا ست بس لمؤخذه معيش رصيد لو امكن يعنى تليفون..

نفخت سوزى فى ضجر واحضرت هاتف صغير من الداخل واعتطه له، اخذه واتصل به واخبره العنوان وتذكر الحادث، فطلبت سوزى ان تكلمه وتساله، فاعطها الهاتف فقالت: قولى يا اسمك ايه انت ايه اللى حصل بالظبط فى الحادثه دى؟
المخبر: اسمى مصلحى يا ست هانم، والحادثه دى انا فاكرها كويس لانها كانت غريبه شويه.
سوزى: احكيلى كل اللى تعرفه عنها..

مصلحى: انا فاكر الحادثه دى فى عصابه هجمت على المكان واقتحمت الفيلا، بس الغريب انها مسرقتش حاجه بس ضربت الراجل اللى جوه هو الست اللى كانت معاه، ومحدش عرف هما مين، ماهو راجل حمار، يعنى
ساكن فى منطقه زى دى، ومش حاطت كاميرات تصور المكان، ولا فى بيوت قريبه منه، ومحدش شاف حاجه.
سوزى: بس معرفتوش ازى اقتحمو الفيلا؟.

مصلحى: محدش عرف حاجه، حتى سكان المنطقه، سألنهم يكون حد شاف البلدوزر، اللى كسرو بيه الباب، محدش شافه حتى الظابط كان هيتجنن من الموضوع.
سوزى: يعنى محدش يعرف حاجه؟
مصلحى: ولا اى حاجه والرجل اللى انصاب معرفش ينطق ويقول حاجه، والست اللى معاه اتجننت راخره.
غضبت سوزى من كلامه قائله: طب خلاص مع السلامه ( نظرت الى بالو ) خلاص كمل مراقبه وهاتلى كل تحركاتها..

واخرجت بعض النقود واعتطها له اخذها وذهب وجلست هى تفكر محاوله فهم الامر..

فى شقة عمار
استيقظت ايثار واعدت افطار، وبعض الحلوه، فهى تشعر ان الاطفال غاضبون من تصرفات عمار، الغير مفهوم سببها، استيقظ الجميع وتجمعو على الطاوله وبدأو فى تناول الطعام، كانت ايثار تلاطفهم وتمازحهم، وعمار هو الاخر يضحك معهم، قام اسر ومؤمن للعب فى الغرفه فلحق بهم عمار قائلا: متيجى يا اسر نلعب سوى فيفا؟
فرح اسر قائلا: بقالنا كتير ملعبناش مع بعض يلا.
عمار: يلا عشان اغلبك زى زمان..

اسر متحديا: لاء انا بقيت شاطر فيها قوى ومش هتغلبنى .
ضحك عمار قائلا: يلا وبطل لماضه.
فرح مؤمن وقال: وانا كمان هاجى اتفرج عليكم.
ابتسمت ايثار قائله: لاء تعالى انت معايا هغيرلك الاول بهدلت هدومك وانت بتاكل وبعدين تعالى.
مؤمن بعبوث: طيب بس اوعو تخلصو المتش قبل ما اجى..

ضحكو جميعا ودخل اسر وعمار جلسا يلعبان، غيرت ايثار لمؤمن واتى مسرعا هو الاخر وجلس بجوار اسر، فامسكه عمار من ذراعه واجلسه الى جواره، انتهى المتش وقال مؤمن: العب انا بقا مع اسر.
عمار مازحا: اسكت هيغلبك يا عبيط.
اسر: لاء هخلى يغلبنى انا عايز العب معاه شويه.
فاعطاه عمار ذراع اللعبه لمؤمن وظل جالسا بينهم، تضايق اسر وشعر انه خائف على مؤمن منه، .

زاد الامر عندما تركهم عمار لدقيقتين ليدخل الحمام، عاد وجدهم يمسكون ايدى بعضهم فصرخ بهم وعنفهم بشده قائلا: اسر كفايا لعب كده قوم وانت يا مؤمن تعالى هنا.
نظر اسر الى عمار ودمعت عيناه واسرع الى غرفته انفجر فى البكاء وجمع حقيبته وخرج نظر الى والده قائلا: بابا انا عايز ارجع اسكندريه.
اسرعت اليه ايثار واحتضنته محاولاة تهدئته قائله: اسر حبيبى ايه بس اللى زعلك عايز تمشى ليه وكمان بتعيط..

اسر ببكاء: عايز امشى يا ابله ارجوكى سبينى امشى.
ايثار: طب قولى بس مين زعلك وبتعيط ليه؟
اسر ببكاء: عايز امشى وخلاص ارجوكى سبينى امشى.
نظرت الى عمار قائله: عمار تعالى شوف ايه زعله متخليهوش يمشى زعلان.
ظل عمار مكانه ينظر عليه بالم وحصره ولم ينطق بكلمه، اتى مؤمن وامسك اسر من ذراعه ليمنعه من الذهاب فامسكت ايثار يد مؤمن قائله: مؤمن متمسكش ايد اخوك كده، هو هيقعد اكيد..

خرج عمار عن صمته قائلا: العربيه هتيجلك بعد ربع ساعه ادخل اوضتك وافضل فيها لحد ما تيجى العربيه، وانت يا ايثار سكتى مؤمن.
نظرت اليه ايثار بصدمه وزاد بكاء اسر ودخل الى غرفته، ووقع مؤمن فى الارض منهارا من البكاء، حملته ايثار ودخلت به غرفة الالعاب، ظلت تحتضنه حتى هدأ ونام، واتت العربيه وذهب بها اسر، دخلت ايثار الى عمار ونظرت اليه بغضب قائله: ايه اللى عملته ده زعلت الولدين ليه عايز تفرق بينهم؟.

نظر اليها عمار وعينيه مليئه بالدموع وقال لها بصوت متألم وحزين: يعنى منتيش عارفه ليه؟!
نظرت اليه ايثار فى صدمه وقالت بكلمات متقطعه: تقصد، ايه؟!
نظر اليه عمار فى غصب قائلا: ....

الفصل التالي
جميع الفصول
روايات الكاتب
روايات مشابهة
الآراء والتعليقات على الرواية
W